Umiejętności rozumiem jako dziedzinowy potencjał merytoryczny. We wszystkich podanych wyżej sferach dysponuję zintegrowanym, systemowym potencjałem praktycznym i naukowym. Sądzę, że w rozwiązywaniu problemów naukowych i praktycznych osiągam dobre rezultaty wykorzystując podejście systemowo-prakseologiczne.
Pierwszym elementem umiejętności jest doświadczenie empiryczne (1972 – 2012). Wskazane podejście było i jest szczególnie przydatne na poziomie zarządzania politycznego i strategicznego. Kluczową cechą jest tu uniwersalność, umożliwiająca mierzenie się i skuteczność w rozwiązywaniu problemów zarządzania dowolną sferą przedmiotowo-rzeczową i czasoprzestrzenną.
Równoległym elementem umiejętności jest ciągła praca naukowa (in statu nascendi – od 1972). Z swoje najważniejsze osiągnięcia uważam cztery prace naukowe.
- Primus inter pares to prawo nadwyżki ekonomicznej w systemach działających [Witczak, H. (2025). The Law of Economic Surplus in Action Systems. „Research Papers in Economic and Finanse” 2025, vol. 9, nr 1, p. 81-102. Poznań: University of Economics and Business].
- W 2008 roku publikuję monografię wprowadzającą do dyskursu na temat systemów zarządzania przedsiębiorstwem [Witczak, H. (2008). Natura i kształtowanie systemu zarządzania przedsiębiorstwem. Warszawa: WN PWN]. W pracy definiuję po raz pierwszy istotę i strukturę systemu zarządzania, dedykowaną szczególnie przedsiębiorstwu jako kategorii. Nawiązuję przy tym do prawa nadwyżki ekonomicznej. Wyjaśniam również, że w ukształtowaniu się systemu zarządzania przedsiębiorstwem bierze istotny udział otoczenie, w tym regulujące.
- W następnej książce [Witczak, H. (2017). Strategiczne zarządzanie zasobami ludzkimi. Studium systemu. Warszawa: WN PWN] badam kluczowy składnik każdego systemu zarządzania – zasoby ludzkie. Dochodzę do wniosku, że w istocie mammy do czynienia z Załogą – specyficznie ukształtowanym systemem kapitału ludzkiego. Każda z grup interesariuszy jest koniecznym składnikiem systemu zarządzania. To wymaga rozwiązywania problemu polityczno-strategicznego: ich proporcji, parytetów i priorytetów w zarządzaniu. Proponuję przyjęcie, że zarządzanie trzeba widzieć w szerszym i węższym znaczeniu, z uwzględnieniem kreowania, samoorganizowania się i ewoluowania.
- Kolejna monografia wywodzi się z przekonania, że jak dotychczas nauki o zarządzaniu niemal wyłącznie specjalizują się, idą w głąb i zajmują się przedmiotowymi płaszczyznami horyzontalnymi [Witczak, H. (2023). Nauka o zarządzaniu. W kierunku systemu syntezy. Warszawa: CeDeWu]. Podejmuję więc próbę dyskusji o sensie i istocie syntezy podejść, metodologii oraz twierdzeń merytorycznych przedmiotu, jakim jest „działanie” i „system działający” – kategorie prakseologiczne i systemowo-prakseologiczne. Sugeruję, że zarządzanie to wielopoziomowe, systemowe kreowanie, samoorganizowanie się i ewoluowanie, z uwzględnieniem ich natury: dialektyczności, paradoksalności i chaosu. Tylko tego typu holistyczne podejście może rozwiązywać problemy zarządzania szczególnie złożonymi systemami, takimi jak kraje, regiony, czy rozległe problematyki.